Terug van een reis naar Mindanao in de Zuid Filippijnen heb ik ook de regio van Cotabato bezocht om er een radio reportage te maken.

Ik heb het plan opgevat om te proberen op mijn beurt een bijdrage te leveren aan het vredesproces dat eerder dit jaar daar op gang is gezet.  Mijn plan bestaat hieruit dat ik uit een nog te vormen potje enkele christen, moslim en lumad (oorsponkelijke bevolking) kinderen samen naar de lagere school stuur om lager onderwijs te volgen en in de vakanties verder met elkaar op te trekken.  Daarna naar de middelbare school en dan weer eventueel een verdere, hogere opleiding.

Wij volgen en begeleiden deze kinderen gedurende een langere periode voor verschillende print, televisie en radio media.  Uiteindelijk moeten de kinderen zoveel met elkaar gemeen hebben en hun invloed zover reiken, dat zij op hun beurt weer invloed op hun religieuze, politieke en eventueel sociaal-economische omgeving kunnen uitoefenen en een gevoel van saamhorigheid en sociale rechtvaardigheid overbrengen.

Het is een zeer lange termijn project.

Ik wil beginnen met twee jongetjes van 5 en één meisje van 4 uit de omgeving bij Pikit een kleine 150 kilometer ten noordoosten van Cotabato, hoofdstad van Mindanao.  Dat gebied is gedurende lange tijd het centrum van gevechten geweest tussen regeringstroepen gesteund door Amerikaanse adviseurs en moslim opstandelingen die onder meer voor onafhankelijkheid van Mindanao strijden.  Die strijd wordt iets ingewikkelder omdat er ook veel banditisme in de regio voorkomt terwijl er ook sprake is van een nieuw ontstane ontvoeringsindustrie.

Ik zoek geld om deze drie kinderen naar de lagere school te kunnen sturen en richt daartoe een fonds speciaal voor dit doel op.  Ik vraag me af of ik een beroep op u mag doen door te vragen een donatie van minimaal tweehonderd Amerikaanse dollars ($200, dit is op het moment van dit schrijven ongeveer 170 euro) per jaar, gedurende zes jaar, in dit fonds te storten.

Mijn steunpunten en adviseurs in dit project zijn Jan Pronk, Jozias van Aertsen, Theo van Boven en Dr. Robert J. Schwartz uit New York.  Daarnaast wil ik u ook en vooral verzoeken mij in contact te brengen met één, liever nog twee kennissen aan wie ik hetzelfde zou kunnen vragen en bij wie u mij zou willen aanbevelen.

Klik in het menu (links) op de knop 'Reageer' als u vragen of opmerkingen heeft, of als u wilt participeren in dit project.

Achtergrond Mindanao:

Er zijn meer moslimbewoners in deze provincie dan elders op de Filippijnen.  Toch is het een overwegend Christelijk gebied omdat er nóg meer Christenen.  Daarnaast is er ook nog de oorspronkelijke bevolking, de Lumad.

Moslims wonen voornamelijk in Marawi, het gebied rond het Lanao meer en rond Mindanao.  Er zijn aanzienlijke culturele verschillen tussen deze drie bevolkinggroepen.

De economische bedrijvigheid is voornamelijk gebaseerd op de landbouw met uitgestrekte bananen-, ananas-, mais- en citrusplantages.

Ook zijn er grote boederijen die op veetelt drijven.  Buiten de bevolkingscentra leven de mensen voor een groot gedeelte van de visvangst op de vele eilanden waar de provincie uit bestaat.  Het heeft een totale oppervlakte van 95.000 vierkante kilometer en is daarmee bijna drie keer zo groot als Nederland.

Verschillende buitenlandse ambassades in Manila hebben een reisadvies voor het gebied.  Er komen relatief veel ontvoeringen voor, uitgevoerd door de militante islamitische groep Abu Sayyaf.  Zowel Filipinos als buitenlanders zijn het doel om aan losgeld te komen.  Een aantal is geëxecuteerd omdat er geen schot in de onderhandelingen zat.

Naast de Abu Sayyaf groep zijn er nog enkele groepen actief als het gaat om een gewapende strijd om de onafhanklijkheid van dit gebied.  Die zijn het Moro Islamitisch Bevrijdings Front en het Nieuwe Volksleger van de Communistische Partij.  Verschillende bomaanslagen vinden geregeld plaats op vliegvelden, wegen, bussen, veerschepen, winkelcentra.

Westerse journalisten en waarnemers komen er niet uit angst voor het heersend gevaar.  Dat betekent dat er echt bitter weinig informatie over het gebied is.

De toekomst van het eiland hangt af van wat de er met de kinderen gebeurt.  Die wil ik met mijn projectje een kans op vrede, ontwikkeling en een sociaal rechtvaardiger samenleving geven.

Anton Foek

30 november 2003