Anton Foek

Op 10 september zond de VARA Anton Foek’s eigen 11 september-herdenking uit.  Aan alle stemmen die dezer dagen de ramp in New York gedenken, voegde hij de zijne toe: Hij was dertig jaar geleden op 11 september in Chili, toen daar de staatsgreep van Pinochet plaatsvond.  ‘Het was net als ‘New York en Washington’, een breuk in de geschiedenis.  Het aantal slachtoffers van dat regime staat nog steeds niet vast.  De mensen in Chili zijn nog altijd op zoek naar verdwenen familieleden.  De verantwoordelijke militairen worden nog steeds door de wet beschermd.’

Al ruim dertig jaar reist Anton Foek als freelance radiocorrespondent de wereld over.  Hij was de eerste radiojournalist die regelmatig over Zuid Amerika berichtte.  ‘Ik doe vaak politieke onderwerpen.’  Maar ook maakte hij eerder een ‘geluidsportret van New York’, met de dichter Leo Vroman.  Onlangs, nam hij dansles in Cuba, om er de Cubaanse geschiedvervalsing te belichten aan de hand van Cubaanse muziek.  Noem een plek en hij is er geweest, om er een documentaire te maken.  Over de Toearegs in Mali, Barbie-fabriek in Bangkok, Braziliaanse Goudzoekers in Suriname, Oost Timor.  Anton Foek komt altijd met een berg verhalen thuis.  Na de uitzending van zijn ‘oogst’, vertrekt hij weer.  ‘Ik reis voor mijn brood,’ zegt hij.  Voor dit jaar heeft hij nog drie reizen gepland.  ‘Maar voor de montage kom ik altijd terug.  Ik heb slechte ervaringen met het opsturen van materiaal.  Er gaat altijd wel iets mis.  Bovendien kom ik graag thuis.  Nederland is mijn basis.’

'Ik luister altijd naar de radio, ook als ik onderweg ben.  Veel naar 747AM: kleine documentaires, reportages van ver weg.  Wat me opvalt is dat het Nederlandse publiek vaak niet goed geïnformeerd wordt.  Bij die black-out in London laatst, werd nauwelijks achtergrondinformatie gegeven.  Niets over de privatisering van de energievoorziening in Engeland, of het gebrekkig onderhoud.  Terwijl er duizenden mensen vast kwamen te zitten in de metro, en de grootste verkeersopstopping ooit ontstond.  Het is gebrek aan huiswerk maken door journalisten, maar ook bij de beleidsmakers.  Er is nog maar zo weinig ruimte op de radio.  Maar ik ga door zolang als het kan.  Ik hou niet zo van televisie.  Het verandert je karakter, en vaak niet ten goede.  Ik heb aardige collega’s in narrige tv-mensen zien veranderen.  Maar ik ben positief ingesteld.  Ik wil naar voren kijken.  Maak je er niet een al te somber verhaaltje van?’